Μήπως κάτι δεν πάει καθόλου καλά στα Χανιά;

Μήπως κάτι δεν πάει καθόλου καλά στα Χανιά

Το τελευταίο διάστημα φαίνεται να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μία οργανωμένη προσπάθεια συστηματικής και ολοκληρωτικής αλλαγής των παραδοσιακών και ξεπερασμένων σε ένα βαθμό, είναι αλήθεια, δομών της τοπικής οικονομίας. 

Μία προσπάθεια που δημόσια τουλάχιστον, έχει ως προμετωπίδα την ισχυρή τουριστική, άρα και οικονομική, ανάπτυξη του τόπου.

Το πρόβλημα είναι ότι από αυτή τη διαδικασία, προκύπτει πως οι πολίτες και οι ανάγκες τους τελικά αποτελούν εμπόδιο.

Για χάρη της τουριστικής ανάπτυξης απαιτείται να περιορίζονται ολοένα και περισσότερο οι δημόσιοι και οι ελεύθεροι χώροι,καθώς δεν αποτελούν κίνητρο και ευκαιρία για κέρδος. 

Έτσι έχει περιοριστεί δραματικά η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις παραλίες του Νομού. Κάθε χρόνο και περισσότερο. 

Τα ξενοδοχεία έχουν καταλάβει πλέον το μεγαλύτερο μέρος από αυτές, κατά μήκος του Βόρειου άξονα.

Οι μεγάλοι ξενοδόχοι προχωρούν τώρα ένα βήμα πιο πέρα και ζητούν να αποκτήσουν πρόσβαση, έστω και με έμμεσο αρχικά τρόπο, στις δημοφιλείς παραλίες του Νομού, που προστατεύονται από τους ευρωπαϊκούς νόμους για το περιβάλλον.

Επιδιώκουν έμμεσα να αποκλειστεί η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών και σε αυτές τις λίγες πια ελεύθερες παραλίες, με δικαιολογία τις αυξημένες ανάγκες για την καθαριότητα και την προστασία τους.

Ο πραγματικός λόγος είναι άλλος.

Βλέπουν πως αυτές οι δημοφιλείς αυτές παραλίες, μπορούν να γίνουν παραλίες για λίγους, μόνο για όσους έχουν τη δυνατότητα να τις πληρώσουν και μάλιστα ακριβά.

Πολύ απλά, παραλίες μόνο για τους πελάτες τους.

Πιθανόν γιατί αυτό απαιτούν αυτοί που τους φέρνουν τους πελάτες. 

Την ίδια στιγμή έχει συμφωνηθεί να παραχωρηθεί η «ταράτσα» των Χανίων, σε εταιρεία ξένων συμφερόντων, που θέλει να μετατρέψει το κτιριακό συγκρότημα που δεσπόζει στο λόφο Καστέλι της παλιάς πόλης, σε πολυτελές ξενοδοχείο. 

Τα μνημεία πλέον δεν αποτελούν χώρους πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς, αλλά μία ακόμη ευκαιρία για χρήμα. 

Είναι επίσης γεγονός ότι αθόρυβα αλλά με πολύ γρήγορους ρυθμούς τα δυο τρία τελευταία χρόνια, ένας πολύ μεγάλος αριθμός από κτήρια της παλιάς πόλης έχουν αλλάξει χέρια.  

Έχουν μετατραπεί σε ξενοδοχεία, σε πανσιόν και σε ακριβά σπίτια προς ενοικίαση, για χάρη της παντοδύναμης Airbnb. 

Επενδύσεις, ανάπτυξη, χρήματα.

Αλήθεια, σε ποια χέρια συγκεντρώνονται όλα αυτά τα χρήματα;

Με ποιον τρόπο οι πολίτες των Χανίων θα ωφεληθούν από αυτές τις επενδύσεις;

Υπάρχει άμεση ή έμμεση συνεισφορά και σε ποιο βαθμό στην τοπική οικονομία;

Γιατί εάν υπάρχει αυτή δεν φαίνεται, τουλάχιστον στον βαθμό που θα έπρεπε.

Οι τοπικές επιχειρήσεις, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, εξακολουθούν να στενάζουν και τα χρήματα από τον τουρισμό, όπως οι ίδιοι οι επιχειρηματίες υποστηρίζουν, κάθε χρόνο μειώνονται. Γιατί συμβαίνει αυτό; 

Πριν από λίγους μήνες το αεροδρόμιο «Δασκαλογιάννης» πέρασε στα χέρια εταιρείας γερμανικών συμφερόντων.

Παρά τις αντιδράσεις πολλών συμπολιτών μας που «έκρουαν» το καμπανάκι, προειδοποιώντας για τους κινδύνους από αυτήν την παραχώρηση.

Ειδικά για το τοπικό επιχειρείν αλλά και για τον τουρισμό. 

Αυτοί οι φόβοι επιβεβαιώνονται καθημερινά με τον χειρότερο τρόπο, καθώς πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να παραμείνουν λόγω της υπερβολικής αύξησης του κόστους, τοπικές επιχειρήσεις μέσα στον αεροσταθμό. 

Λίγη σημασία βέβαια έχει αυτό για την Γερμανική εταιρεία, που ήδη κλείνει συμφωνίες με μεγάλες εταιρείες, που θα αντικαταστήσουν τις τοπικές μέσα στο αεροδρόμιο. 

Στα Χανιά είναι πια δεδομένο πως βρίσκεται σε εξέλιξη, μία μεγάλων διαστάσεων διαδικασία, βίαιης προσαρμογής της οικονομίας.

Μία προσαρμογή που σε ένα βαθμό ήταν αναγκαία.

Από τα έως τώρα δεδομένα όμως προκύπτει ότι αυτή η προσαρμογή έχει ως στόχο τελικά, την άνευ όρων παράδοση της τοπικής οικονομίας, σε μεγάλα και ισχυρά οικονομικά κέντρα, για χάρη της τουριστικής ανάπτυξης. 

Σε αυτή τη διαδικασία φαίνεται ότι αποτελεί εμπόδιο και αντικίνητρο η επιβίωση της μικρομεσαίας τοπικής επιχείρησης. Με ότι αυτό συνεπάγεται για την τοπική οικονομία.

Είναι δυστυχώς αμφίβολο, ακόμη και αν υπάρξει οργανωμένη αντίδραση από τους τοπικούς οικονομικούς παράγοντες, ότι μπορεί να αναχαιτιστεί αυτή βίαιη προσαρμογή.

Πιθανόν να ζούμε τις τελευταίες ημέρες ζωής του τοπικού επιχειρείν, με την παραδοσιακή του τουλάχιστον μορφή. 

Από εδώ και πέρα η επιβίωση θα είναι σκληρή και θα είναι για λίγους.