ΟΔΥΝΗΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ...

 γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος

ΟΔΥΝΗΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ
Mας κυβερνούν βλαμμένοι κομμουνιστές με μηχανική (ιδεοληπτική) βλάβη
Με την εκτόξευση των φόρων και την καθίζηση της ανάπτυξης στο δρόμο για τον σοσιαλισμό

Η διαπίστωση είναι εφιαλτική εξαιτίας των μεθόδων του καθεστώτος αλλά και εκ του αποτελέσματος. Ο διωγμός και η εκδικητικότητα Νίκου Κοτζιά κατά του The Athens Review of Books είναι χαρακτηριστική για το πως αυτοί οι ιδεοληπτικοί και βλαμμένοι αριστεροί με δεξιά τσέπη αντιλαμβάνονται την εξουσία.Από τον Βασίλη ΜπόνιοΣύμφωνα με πληροφορίες της στήλης επιχειρηματίας που μάχεται σφοδρότητα την κυβέρνηση κατάφερε να εξασφαλίσει ντοκουμέντα-ΣΟΚ για την μεγάλη μπίζνα τουριστικής μονάδας σε έκταση εκατοντάδων στρεμμάτων στη Μύκονο με την σκοτεινή συνέργεια της Ναοδομίας.Σύμφωνα με τον επιχειρηματία ο αφανής ιδιοκτήτης του τουριστικού συγκροτήματος είναι υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος. Οσο για το πως γίναμε κομμου-νηστικό κράτος εξαιτίας των βλαμμένων και με τεχνική ιδεοληπτική βλάβη κυβερνώντων το άρθρο του φίλου Παύλου Παπαδόπουλου στην Καθημερινή είναι αρκετά διαφωτιστικό>
[Κι έτσι, με την εκτόξευση των φόρων και την καθίζηση της ανάπτυξης, δίπλα στην ανοχή, στη βία και τη χειραγώγηση των θεσμών, εξαναγκάζει σε συμβιβασμό ή σε μετανάστευση τα δυναμικά κοινωνικά στρώματα που συγκροτούν την «άλλη πλευρά». Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλοί δρόμοι για τον σοσιαλισμό και η κυβέρνηση των κομμουνιστών καθοδηγεί συνειδητά την Ελλάδα σε έναν από αυτούς.]
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Δυτικής Ευρώπης στην οποία για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η συντριπτική πλειονότητα των μελών του υπουργικού συμβουλίου είναι κομμουνιστές. Χρωστάμε αυτή την απροσδόκητη συνειδητοποίηση στον καθηγητή κ. Νίκο Αλιβιζάτο και σε ένα υποδειγματικό άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Book’s Journal.
Ο κ. Αλιβιζάτος, παρακινούμενος από μια συζήτηση με έναν φίλο του Eυρωπαίο ιστορικό και με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Σωτήρη Βαλντέν «Δικτατορία και Αντίσταση 1967-1974» (εκδ. Θεμέλιο), ανατέμνει την επιρροή στην ελληνική πολιτική ζωή των κομμουνιστικών κομμάτων, κινήσεων και ρευμάτων από το τέλος της δικτατορίας μέχρι σήμερα. Μέσα από έναν απίστευτο κυκεώνα διασπάσεων, συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων, εκείνο που αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης είναι ότι πολλοί κομμουνιστές διατήρησαν άθικτη τη θεμελιώδη αντίθεσή τους με τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, συνασπίστηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ και με τρόπο σχεδόν συνωμοτικό συμφώνησαν ότι η κύρια προϋπόθεση για τη «ρεβάνς» είναι η εξουσία. Οπως δείχνει ο κ. Αλιβιζάτος, από τα ενενήντα πρόσωπα που πήραν θέση στο υπουργικό συμβούλιο από το 2015 έως σήμερα, τα πενήντα προέρχονται από το ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, ενώ 22 από τους υπολοίπους (νεότεροι και πασοκογενείς) έχουν ουσιαστικά παρόμοιες αριστερές αναφορές.
Κάποιοι θα χαμογελάσουν. «Και τι σημασία έχουν όλα αυτά όταν ο Τσίπρας συμμορφώθηκε με την Ευρώπη;» Και όμως. Για έναν κομμουνιστή που κατέλαβε την εξουσία, μάλλον δεν έχει και τόση σημασία αν υπέγραψε μνημόνιο με την Ευρώπη έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει χρηματοδότηση από άλλη πηγή για να στήσει το καθεστώς της αρεσκείας του. Οι Eυρωπαίοι δημοκράτες τού επέτρεψαν να επιλέξει εκείνος το «μείγμα της λιτότητας». Κι έτσι, με την εκτόξευση των φόρων και την καθίζηση της ανάπτυξης, δίπλα στην ανοχή, στη βία και τη χειραγώγηση των θεσμών, εξαναγκάζει σε συμβιβασμό ή σε μετανάστευση τα δυναμικά κοινωνικά στρώματα που συγκροτούν την «άλλη πλευρά». Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλοί δρόμοι για τον σοσιαλισμό και η κυβέρνηση των κομμουνιστών καθοδηγεί συνειδητά την Ελλάδα σε έναν από αυτούς.