Η τραγωδία που ξημέρωσε ξεπερνάει κάθε περιγραφική δεινότητα.

Η τραγωδία που ξημέρωσε ξεπερνάει κάθε περιγραφική δεινότητα. Συνθλιπτική της καρδιάς, ασφυκτική της ελπίδας, στραγγαλιστική της εμπιστοσύνης, ένας όγκος τρόμου, φρίκης και φωτιάς, να σιγοκαίει πάνω απο καρβουνιασμένα φέρετρα. Γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά, γέροντες που τους έπνιξε ο καπνός καθώς αβοήθητοι περίμεναν τη βοήθεια που δεν ήρθε ποτέ, πνιγμένοι σε ρηχά νερά οι πανικόβλητοι.Στην Αττική.Αλλά και στα Χανιά τα ίδια. Κτίρια παραδομένα σε άστεγους, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, απουσία κάθε σχεδίου, ότι νάναι.Και απέναντι στη συντριπτική εθνική τραγωδία που μετρά περισσότερους νεκρούς απο μια πρώτη ημέρα πολέμου, ένα άλαλο κράτος με άθεους αριστερούς κυβερνήτες που δεν πιστεύουν μεν σε Θεο αλλα πιστεύουν στα θαύματα. Κράτος-βρυκόλακας που μόνο να ρουφάει αίμα από τον πολίτη ξέρει, άπραγο, αμήχανο και χωρίς μηχανήματα για την αντιμετώπιση της πύρινης συμφοράς. Στείλαμε στην άνιση μάχη σαράβαλα αυτοκίνητα, παμπάλαια αεροσκάφη, ανεπαρκή ελικόπτερα και ανθρώπους μας που ξέρουν πάντα να ισοφαρίζουν την ανεπάρκεια μέσων με τη δική τους υπερεπάρκεια αυτοθυσίας.
Η θλιβερή, αξιοθρήνητη κυβέρνηση ανικάνων και ανεγκεφάλων, βρήκε το άλλοθι της σωτηρίας της, επανεφηύρε τον Στρατηγό Ανεμο και την “ασύμμετρη απειλή” του Πολύδωρα, σιχαμένη, χιλιομασσημένη τσίχλα που μόνο συνωμότες υπουργοί συνωμοτικών κυβερνήσεων μπορουν να αναμασσούν με ευκολία.
Ακόμη και ο γνωστός “χαφιές” Παπαδημούλης, που πετάγεται κάθε τόσο σαν πορδή, κατήγγειλε τον Σκαϊ οτι ήξερε για τις φωτιες, πριν αυτές ανάψουν.
Οταν τελικά καταμετρηθούν τα θύματα, στεγνώσουν τα δάκρυα και καταλαγιάσουν οι σπίθες, να θυμάται αυτή η χώρα των σανοφάγων ψηφοφόρων ποιοι είναι οι εμπρηστές μας, οι αρχιτέκτονες της τραγωδίας, οι εχθροί του λαού. Ενος λαού που βάζει πάνω απο τη ζωή των παιδιών του, τη βλακώδη μονομανία του για βόλεμα και δήθεν “αλλαγή” υπογράφοντας με κάθε ψήφο τη δική του θανατική καταδίκη.